De dood van de burgerjournalistiek

Burgerjournalistiek. De ultieme vierde macht. Aan het begin van deze eeuw zag het er even naar uit dat het erin zat. Gratis en voor gewone mensen toegankelijke blogplatformen zouden de basis van een media voor en door de burger worden.

Vandaag is de burgerjournalistiek dood. Haar ziel is verkocht aan de grote mediabedrijven die, om het hyperlokale nieuws betaalbaar te houden aanstormend journalistiek talent en uitdovende fotografen een rad voor ogen draaien.

Webpagina’s gevuld. Laat het klikken beginnen. Burgerjournalistiek is synoniem geworden voor gratis geschreven stukjes. Ter eer en meerder glorie van de intitiatiefnemer of mediacorporatie.

Een ander, vaak nog triester lot is de ogenschijnlijk echte burgerjournalist beschoren. Hij mag voor een trouw publiek zijn eigen mening kwijt op de pagina’s van de wereld morgen en politieke fora. Zijn stukjes zijn verpakt activisme. Hij geniet de illusie van de blogger. Dat zijn stem ten minste gehoord wordt.

Burgerjournalistiek is dood. Overgenomen door NV en vzw.

4 Comments

  1. Burgerjournalistiek moet enkel objectief en onafhankelijk zijn? Ze vertelt nooit een boodschap en mag dus niet op fora zoals De Wereld Morgen verschijnen? Het oude model van burgerjournalistiek is misschien gepaseerd, maar nieuwe initiatieven zorgen wel voor goede omkadering (zoals een perskaart, ondanks de vrijwillige medewerking en bijdrages).

  2. Niet mee eens, maar dan alleen omdat trends/fads/verschijnselen nooit “dood” zijn.
    Burgerjournalistiek is niet dood, hoogstens comateus. En kan dus in de juiste constellatie van Google/Big Media/uitgeverijen … ook net zo goed weer verrijzen.

  3. Burgerjournalistiek, als professionele discipline, kan niet dood zijn. [Hoogstens ondood – daar zijn voorbeelden van ;-)]. Om de eenvoudige reden dat er nooit leven in gezeten heeft. Burgerjournalistiek is immers even levensvatbaar als burgerchirurgie, burgeradvocatuur of burgerprostitutie.

  4. De definitie van hoe jij burgerjournalistiek omschrijft is misschien dood. Dan nog: is zoiets in Vlaanderen ooit van de grond gekomen? Iets dat er nooit is geweest kan ook niet opgaan in nv’s of vzw’s. En zelfs al mocht het zo zijn, ik zou er geen probleem mee hebben. In elk geval: ik ga er mij niet over uitspreken, ik ben er niet in thuis.

    Maar burgerjournalistiek is dus niet dood. Dagelijks komen er op nieuwsredacties overal ten lande tips, foto’s en videomateriaal van “de man in de straat” binnen. En durf mij niet te zeggen dat dat geen burgerjournalistiek is… Bij burgerjournalistiek speelt het volk een belangrijke rol in het journalistieke proces. Dat kan zich uiten op veel manieren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.