Uncategorized

De parabel van de CD-handelaar

Langs een drukke steenweg die Internet heette, lag een grote CD-winkel. Steven Taakjes, de eigenaar van de winkel had niet slecht geboerd. De parking al even ruim als de keuze binnen. Sedert kort kon je er zelfs de hele CD-collectie van The Beatles kopen. Voor die gelegenheid was Taakjes er zelfs in geslaagd de lokale pers bijeen te krijgen. Zo ging het immers altijd. Taakjes slaagde erin de verwachtingen zo hooggespannen te laten worden dat er zelfs op voorhand gespeculeerd werd van wat hij nu weer zou aankondigen. Taakjes was een graag geziene gast. Op een dag was het hoofd van de lokale radio, Jan-Otto Kaas bij hem komen aankloppen. “Taakjes”, zo sprak hij, “ik heb een idee”. Kaas legde uit hoe hij zijn radioprogramma’s zou opnemen en Taakjes zou die dan via zijn winkel kunnen verdelen. Terwijl de mensen in zijn winkel kwamen, zouden ze ook CD’s van hem kopen. Taakjes was meteen overtuigd en sedert die dag lagen er ook gratis CD’s in zijn winkel. De tijden veranderden en Taakjes begon meer te verkopen dan alleen CD’s. Computerspelletjes en programma’s, video’s en boeken. Daarvoor had hij een nieuwe vleugel laten bijbouwen. Aan de kassa stonden inmiddels enkele week- en maandbladen. Dat had de eigenaar van de lokale krant gezien. Ook hij zag het succes van Taakjes’ handeltje en wilde zijn graantje meepikken. Pedro Del Prado pakte het slim aan. Hij verpakte zijn magazines in plastic en vertelde Taakjes dat hij ze gratis mocht weggeven. Binnenin waren immers toch enkel lege pagina’s. Door geld te storten op de rekening van Del Prado, verschenen de letters als bij wonder. Taakjes aarzelde even maar stemde toch toe. Hij zou Del Prado immers nog nodig hebben om over zijn nieuwe producten te schrijven. Samen met Robert Verwater, een oude krantenhandelaar die nooit veel van de steenweg had moeten weten, begon hij echter ook plannen te smeden voor een eigen weekblad. Taakjes had immers door dat de magische pagina’s van Del Prado niet zo goed waren als de andere magazines die hij verkocht. Daarenboven bleek Del Prado dezelfde prijs te hanteren voor de kranten die verkocht werden via de andere winkels in de gemeente. De klanten begonnen bij Taakjes te klagen. Hij stuurde dan maar met wat lood in de schoenen een bericht naar Del Prado en van Stylo, een andere lokale krantenmaker die steeds in het spoor van Del Prado volgde. Hij vertelde daarin dat hij, Taakjes, niet langer voor de verspreiding van de zogenaamde gratis bladen zou instaan, dat hij, net zoals op de CD’s, een percentage zou nemen. Del Prado en van Stylo reageerden verbolgen. Dat de technologie speciaal voor de toonbank van Taakjes was geschreven en dat zij hun waren nu bij geen enkele andere kranten- of cd-boer konden slijten. Waarmee ik maar wil zeggen: dit bericht kan toch niet helemaal onverwacht gekomen zijn, wel? Een website met een betaalslot waar iedereen aan kan, ware toch beter geweest, niet? Overigens is deze post gebaseerd op en een reactie op een andere gelijkenis van de hand van Stef.