De samenwerkende venootschap griep

Sedert vorige donderdag heb ik griep. Zoals half Antwerpen, zo hoorde ik op het ATV-journaal van vrijdag. In datzelfde nieuws kwam ik te weten dat de bejaarden van het Boterlaarhof in Deurne in tegenstelling tot enkele collega’s in Aalst niet op dieet moeten. Ik was er deugdelijk slecht aan toe vorige vrijdag.

Wat ik dus niet deed was naar de dokter gaan. Wat kan die mevrouw helemaal zeggen? “Je was beter in bed blijven liggen in plaats van naar hier komen” is nog het meest waarschijnlijke. Die griep zou maandag wel weer over zijn en dan kon ik er weer tegen.

Deze waard keek in deze dus vooral naar logica, gezond verstand en het reduceren van de papierwinkel. Wat mij vrijdagavond nog op een hersenstilstand en paniekaanval kwam te staan. Op het werk doen wij van sociaal secretariaat. Wat die mannen en madammen juist voor ons doen, ik weet dat niet maar één van de regels waar men zich aan dient te houden vertelt dat je ook bij één dag ziekte naar een dokter dient te gaan.

Dat had ik dus niet gedaan. Hoe het zou afgelopen zijn zal ik nooit weten, want het is een stevig beestje deze griep en ik ben op maandag alsnog naar mevrouw Stoffels getrokken die mij na een grondig onderzoek vertelde dat ik de symptomen van de in dit seizoen in schik zijnde griep had en dat ik -jawel- thee met honing diende te drinken en het bed diende te houden. Wat ik op dit moment aan het doen ben. Ik luister naar dokter Stoffels.

Het zette wel zoiets in gang gedachtengewijs. Hoe komt die regeling er zo, dat je na één dag naar de dokter moet? Sponsort het verbond van huisartsen ons sociaal secretariaat om ervoor te zorgen dat iedereen zo snel mogelijk naar de dokter gaat (een win-win voor beide partijen)? Wil het sociaal secretariaat zeker zijn dat werknemers er de kantjes niet van aflopen? En mocht ik dan deze voormiddag mijn mails wat opschonen?

Is het systeem nog teveel gebaseerd op de 5% die er wel eens de kantjes van zouden durven aflopen en niet op de 30% of is het 70% of 95% die met elke dag ziekte denken: kon ik maar gaan werken want dit en dat en ginder moet gedaan en ik zou nu dit of dat kunnen doen maar dan schrijf je 20 minuten en dan denk je: bed, thee en honing.

Je zou denken dat werkgevers dezer dagen (en ik ben er vrij zeker van dat dat bij ons het geval is) ook weten dat je niet zomaar weg blijft, dat je zelfs wat in de marge ligt te werken als dat even kan, omdat werk nu eenmaal niet opzij gaat voor griep. Je zou denken dat sociale secretariaten ook weten dat dokters bij een griep enkel dienen om een blaadje te schrijven. Je zou denken dat regelgevers wel eens denken: hoeveel kost ons dat eigenlijk aan ziekteverzekering, als iedereen bij elke dag ziekte een dokter bezoekt?

Of zie ik nu iets heel erg hard over het hoofd?

7 Comments

  1. Terechte vraag en als HR payroll consultant bemerk ik deze meer.

    1 van mijn klanten wilde het verplichte doktersattest afschaffen voor 1 dags ziekten en in de plaats wel een controlearts de ronde laten doen bij een steekproef van mensen.

    Win-situatie voor echte zieken, die niet direct naar de dokter moeten hollen.

    Spijtig genoeg door de vakbonden afgeketst, wegens te harde controle door de werkgever (en voor al diegenen die bij hun dokter langsgaan voor een doktersbriefje om al op vakantie te vertrekken of carnaval te gaan vieren)…

  2. Jan,

    Het sociaal secretariaat verwerkt alleen maar wat de werkgever aangeeft op het einde van de maand.
    Als je werkgever op de loonopgave heeft genoteerd dat je ziek was, dan is voor hen de kous af.

    Het kan zijn dat je werkgever daar graag een bevestiging door een onafhankelijke bron van ziet, het kan zijn dat je werkgever je graag op je woord geloofd. Maar dat heeft geenszins iets met het sociaal secretariaat te maken, dat is eerder een combinatie van vertrouwen/afspraken.

    Dat gezegd zijnde: ik vind dat zieke mensen te vaak naar hun werk komen. Ziek -> thuis blijven ipv de rest aan te steken.
    Je komt er sneller bovenop door de rust, wat productiever is dan weken zitten snotteren en je steekt niemand aan, wat productiever is dan gezamenlijk te zitten snotteren.

    Mijn motto: Handen wassen! (en ik deed dat al voor de Mexicaanse griep) en inenten.
    Mijn werkgever sponsort een griepvaccin, en ik laat mij graag inenten. Het is wat extreem, maar je zou kunnen argumenteren dat collega’s die zich niet hebben laten inenten (wat hun keuze is, uiteraard!) misschien hun ziektedagen niet betaald moeten zien? Het had vermeden kunnen worden.
    Extreem, maar voer voor een pittig debat, kuch.

    1. Hmmm ja dat van die verplichte griepvaccin vind ik wel héél extreem. Zelf al 10jaar geen dokter meer gezien of een ziektedag gehad, buiten dan de nodige sportongevallen met breuken tot gevolg (schouder, hand, pols).

      Ik zie dan ook niet in, waarom ik een griepvaccin zou moeten laten zetten, als ik blijkbaar perfect zelf beter bestand ben tegen aangestoken te worden met rondlopende virussen. 😉

      Als we dan toch kostenbesparend bezig zijn. Wat met die verlofdagen voor overheidspersoneel voor het geven van bloed? Zelf doe ik dit ook consequent, maar ik zou me schamen als ik er nog een dag verlof voor zou krijgen ook…

      1. Ach, ik stel het nogal extreem, dat is altijd goed om het debat te openen. 🙂

        Een dagje recup voor iets dat je in je vrije tijd doet is inderdaad “vreemd”. Wat ik ook vreemd vind zijn 10 ziektedagen/jaar die je mag opnemen zonder briefje.
        1) das een arbitrair nummer, het nodigt uit tot misbruik
        2) je kan ze overdragen en opsparen naar je pensioen. Daar heb je je misbruik.
        Vreemde boel allemaal.

        Ik heb geen probleem met een controledokter, als die zich verdomme aan zijn beroepsgeheim zou houden. Meer dan “Wannes is wel/niet in staat om te werken” mag die niet communiceren naar mijn werkgever, ook niet off-the-record, en dat gebeurt in de praktijk wel!
        M.a.w.: Lig ik hier met barstende koppijn in de zetel, dan moet die dokter gaan zeggen “Wannes kan niet werken” en niet “Wannes heeft een drankprobleem” 🙂

        1. Oh, ik wist niet dat jij een drankprobleem had.

          Verder begrijp ik wel wat je wil zeggen hoor. Voor mij bijvoorbeeld (en voor nog een pak andere mensen) is het zo dat ‘werk’ niet echt ‘op het werk’ moet gebeuren. Of ik mijn conversations nu manage van achter mijn bureau in Leuven of in Antwerpen, het enige merkbare verschil is een comfortabeler scherm. Maar dat mag je (en zoals ik de voorbije dagen, kan) dus niet doen.

          De lijn is dun hé. En het is een tweesnijdend zwaard. Mag je mailtjes zo even tussendoor doen of moet je ziek zijn? Mag ik een blogpost schrijven op een site waar reclame staat? Waarschijnlijk niet? Mag ik een tweet schrijven over een televisieprogramma waar ik in het verleden eens wat over pende en waar ik nu wil verwijzen enzovoort enzoverder.

          Ik zal blij zijn als ik gewoon weer mag gaan werken, dan moet ik over dat soort dingen niet nadenken 😉

  3. Jan, terechte commentaar. Bij overheid is dit ook ingevoerd en ik begreep ook niet waarom, met zelfde argumenten als die van jou. En ik werk soms ook s’avonds en in het weekend, maar dat mag niet, maar als ik een half uur te laat op het werk ben, heb ik het vlaggen.
    Kortom, een stevig debat waard een een werkgever die vertrouwen schenkt, eerder dan altijd uit te gaan van wantrouwen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.