Doe nog maar eens hetzelfde (the headphone edition)

Hebben jullie dat ook? Dat je de koptelefoons bij bosjes verslijt? Ik in elk geval wel. Het moet gezegd dat ik nauwelijks de deur uitga zonder. Maar toch. Na mijn iPod oortjes (het tig-ste paar inmiddels), mijn HTC oortjes (die zijn echt kort van stof gebleken) was het de beurt aan mijn Sony om het te begeven.

Niet de schuld van de producent overigens, of je zou hen moeten aanwrijven dat ze die kabels veel te lang maken. Enfin, het zijn DJ oren en die mensen moeten bewegingsvrijheid hebben en dan is twee meter misschien geen overbodige luxe.

De schelpen waren nog in optimale conditie maar de brug tussen mijn oren had net die beweging teveel gemaakt. Krak zei het ding en ik was mijn lievelingsoren kwijt. Een koptelefoon, dat is één van die dingen waar ik niet in wens te veranderen.

Die Sony (typenummer MDR-V150) staat op mijn hoofd alsof ie er integraal deel van uitmaakt. Klankkwaliteit top en als je eens zin hebt in wat luider, ga je niet meteen je buurman op de trein enerveren. Toch een heel verschil als je zo eens vergelijkt met die iPod oortjes maar ook daar…

Ooit, één keer, heb ik op mijn centen gezien en andere, niet-witte oortjes gekocht.  Marketing is een vreemd gegeven, zo merk je dan. Ik voelde me cheap. Nooit heb ik mij er comfortabel bij gevoeld.

Sedertdien koop ik altijd van die iPod oren. Ja, er zijn betere. Ja, er zijn degelijkere. Ja, het is belachelijk om met zo een micro’tje anex afstandsbediening aan je oren te lopen waar je niets mee kan. Ja, er zijn goedkopere, en veel. Maar toch. Het heeft iets wat die andere oren niet hebben. Het is pure marketing maar ik weet het tenminste.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.