Categorieën
Uncategorized

Een hoge boom of hoe ik mezelf niet voor de kop kan slaan

Vorig jaar, ergens in oktober, nam ik een beslissing. Op een aantal vlakken was ik aan het aanmodderen. Freelancer worden, werknemer blijven, een blog runnen, ik wilde alles tegelijk maar de rails waren los en de wissels onbetrouwbaar. Dus nam ik een besluit.

Ik zou blogger worden en ik zou iemand zijn. Ik zou advertenties hebben op mijn pagina’s en ik zou zeggen waar het op stond. Ik zou werk hebben, halftijds en voor de rest zou ik mijn weg zoeken.

Zulks geschiedde. De advertenties kwamen. Er kwamen volgers en lezers. Ik testte telefoons en ging op reis, ik had een mening, meerdere zelfs en ik luisterde naar een stereo-installatie. Ik vond werk bij het Vioe en ik bleef opdrachten hebben binnen de culturele sector. Ik werd journalist.

Ja, ik was zeker van mijn beslissing. De aandacht liet ik me welgevallen, ik ga dat niet ontkennen. Maar ineens sta je daar, met je neus in de wind. Je wordt invloedrijk genoemd en je hebt lezers en volgers. Ja en dan.

Op dat moment krijgt alles wat je zegt een waarde. Elke mening is een pose. Iedere tweet moet iets bevatten. Als het geen mening is, dan wel een link naar waardevolle informatie. Je vangt wind. Blijkbaar vinden sommige mensen dat hoge bomen geen mening meer mogen. Dat is jammer.

Want ik, ik ben van Kortemark, mijn ouders zijn working class heroes, zoals ik ze hier eerder heb beschreven en neen, ik voel me niet beter dan jij. Naar het schijnt word ik iets vaker gelezen maar als ik je opmerk, dan zet ik een link.

Misschien heb ik het gevoel dat ik me moet verantwoorden. Soms.

7 reacties op “Een hoge boom of hoe ik mezelf niet voor de kop kan slaan”

Dat is wel degelijk de mentaliteit die er in Vlaanderen (maar ook elders) behoorlijk goed inzit. Het geheim is natuurlijk dat de mensen die de regel “doe maar normaal” aan hun laars lappen juist degene zijn die bewonderd (en aangevallen) worden.

Nederigheid, met je voeten op de grond blijven, “wie denk je wel dat je bent”… er is enorm veel gezeur dat je inpepert dat je vooral niet anders mag zijn, dat je vooral niet mag proberen iets te bereiken.

Bah! Die mentaliteit is giftig.

Maar dan zijn er de mensen die zich daar niets van aantrekken en gewoon hun eigen weg maken. Dat wordt gezien als een kritiek op anderen, als een bedreiging voor het hokjesdenken. Moet je er dan mee ophouden? Absoluut niet! Het zijn niet de conformisten die de wereld interessant maken…

Ja sè, dan moet ge zo goed ook maar niet schrijven hè!
zo’n momenten, dat ge even van bovenaf naar uw leven kijkt en resoluut knopen doorhakt om uzelf bewust in een richting te sturen, die horen toch in de schatkist van de mooiste momenten van je leven thuis, niet ?

ach de Vlaming …Als je er iets of wat uitspringt – in mijn geval is dat kledingstijl, word je nagestaard, beschimpt en bespot. Nooit vergeet ik het moment dat ik door een vierde wereld mens werd aangegaapt in mijn geboortedorp (vettig haar, Zeemankleren), omdat ik een jas met polkadots droeg. Daarom dat ik ook naar IJsland moet een keer per jaar. Creativiteit, alternatief zijn, je eigen stijl proberen ontwikkelen is daar de norm. Iedereen is daar kunstenaar, muzikant of ontwerpt zijn eigenkleren. Je hebt er in de hoofdstraat meer vintagewinkels en Ijslandse merken dan ketens. Die zijn verbannen naar de shoppingmalls aan de rand van de stad en slaan niet zo aan. Daar trouwens geen Esprit en Mexx, maar Topshop en andere ketens die kleren met ballen maken … Ach Jan, trek het je niet aan. De Vlaming, hij is en blijft bij voorkeur grijs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.