Categories
Uncategorized

Gmail en het privacygevoel in 2011

Soms komt een mens al eens een interessante tweet tegen waarvan je denkt: daar zit een verhaal in. Deze is er zo één.

kan toeval zijn maar ik vind het niet leuk dat als ik via gmail verstuur over italiaans eten, ik iets later een google ad zie daarover!Tue Feb 22 11:01:28 via TweetDeck

Opvallend dat iemand als Guido dat niet weet, denk ik dan. Uiteraard. Google laat relevante advertenties zien. Dat noemt men een businessmodel. Een model dat trouwens best schijnt te werken. Ook in Gmail.

Toen Gmail in 2004 gelanceerd werd, moet er ook binnen Google een hartig woordje zijn gepraat over die advertenties. Mensen zouden dat niet willen, contextuele reclame bij hun persoonlijke mails. Banners zijn dood, riep het andere kamp. De contextuelen haalden het. Het was 2004 en de privacybom had nog niet toegeslagen.

We leven inmiddels in een nieuw decennium en we voelen ons meer bekeken dan ooit. Het spotlighteffect slaat in al zijn hevigheid toe op het digitale front. Mensen voelen zich ineens bekeken. We zien in de advertenties van bol.com net die producten die ze eerder op de site hebben bekeken. We zien advertenties voor italiaanse restaurants als we erover mailen.

We voelen ons bekeken en google weet alles over ons. ‘Ze’ weten alles over ons. Althans dat geloven we. Google scant de tekst van een mail, leest een stad, leest het woord restaurant en leest reserveren. Een algoritme maakt de som. Het zou me niet verbazen als dat ergens aan jouw google-profiel wordt gehangen.

Privacy is het nieuwe onveiligheidsgevoel. Gestoeld op berichten verspreid in de media duikt een collectieve angst op. Gestoeld op een collectieve angst worden in de media berichten verspreid.

Je kan dat eng vinden, dat geloof ik best. Dat er een bedrijf is dat weet dat jij overweegt in een bepaalde stad een restaurant te bezoeken. Ik begrijp dat mensen het argument van de gepersonaliseerde reclame van tafel vegen. Ook al gebruiken die mensen klantenkaarten en vragen ze catalogi aan bij postorderbedrijven.

Wanneer straks. Enfin. Nu eigenlijk, de social graph meer en meer zal worden opgenomen in de zoekresultaten maar ook in de reclame, zal de roep om meer privacy opnieuw luider klinken. Wanneer er echter gevraagd wordt aan mensen wat ze vinden van reclame, dan is de irrelevantie vaak een struikelblok.

De mens is er nog niet uit. Ik ook niet. Al geloof ik dan niet in privacy online. Zolang je zelf de controle houdt, zie ik geen probleem.

Eigenlijk ben ik wel eens benieuwd naar uw mening.

6 replies on “Gmail en het privacygevoel in 2011”

Een uitdaging voor mensen die met smart systems en smart interfaces bezig zijn. Gaan we het web collectief beschouwen als een omgeving waarin we op onze woorden, daden en zoektermen moeten letten (=privacy online is een illusie en we leggen ons daarbij neer) of zien we het web als een verlengde van de echte wereld, waarin we onszelf willen zijn en dat alleen kunnen mits de nodige privacy (=privacy als eis, de gebruiker in controle).

Het 2e scenario heeft volgens mij meer potentieel en daar wordt nu al in bepaalde groepen echt actief naartoe geleefd (*raises hand*) maar heeft maatschappelijk een enorme impact en is een paranoia-bommetje.

My two cents: Ik denk dat de beweging naar 3.0 al lang is ingezet maar dat het –door de aard- vooral veel tijd nodig heeft. It’s a mindset thing. Mindset things hebben generaties nodig.

Beste Jan,

dank voor het wijde nvan ee nblogpost aan mijn hoogst persoonlijke problematiek. Toch even dit. Ik ben niet naief, en ik begrijp dat er geld moet binnenkomen bij die arme sloebers van google. Totnogtoe gebruikte ik gmail binnen het mail programma van apple, en had ik dus geen zicht op ‘contextual ads’. Contextual ads hinderen mij ook niet. Integendeel, ik vind dat dikwijls erg handig. Ik heb dus geen probleem met de advertenties as such, maar wel met het idee dat text skimming gebruikt wordt om dat te doen. En inderdaad, ik was wat uit het oog verloren dat ‘voor wat, hoort wat’. Ik denk dat die contextual ads zich op zoek-, click, en surfgedrag moeten en mogen concentreren, maar niet op iets wat ten enen male als toch min of meer privé kan worden beschouwd. In die zin onderschrijf ik volledig het standpunt van Sara.
En nogmaals, het kan mij geen lor schelen dat er advertenties staan. 😉

Het is een dubbel gevoel. Ik weet wel dat die bol.com advertenties niet door één of andere full-time stalker online gezet worden, maar het voelt gewoon vreemd. Zoals bewakingscamera’s mij ongemakkelijk maken, ongeacht of er nu iemand naar die beelden zit te kijken of niet.
In de onsterfelijke woorden van Hans Teeuwen: “Dat kan je niet omschrijven, ’t is een gevoel”

Mensen zien er eerder een bedreiging in dan een opportuniteit. Ik kijk daarentegen uit naar near field communication. Voor mij graag een (controleerbare) berichtgeving over lokale acties. Als ik in een stad een restaurant zoek, zou ik net graag relevante aanbiedingen krijgen. Deze diensten bestaan aan de overkant van de grote plas al een tijdje.
Een compleet profiel van mijzelf? Graag, op voorwaarde dat het een centraal gegeven is en dat ik het kan aanpassen. En verhuren. Aan de meestbiedende. Ben ik nu een digitale hoer?

volledig mee eens (neen, niet dat van die hoer), maar van het feit dat wanneer je actief je privacy vrijgeeft (zoals met geo-based apps) je ook impliciet en expliciet te kennen geeft dat je openstaat voor suggesties/ads/promo’s and the likes.
Maar is een discussie naast de andere, vind ik. Mail is privé en daar misstaat dat soort ads.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.