Het Station (met de fiets)

Het Station van Antwerpen hoort tot de mooiste stations wereldwijd. Dat heeft in de krant gestaan dus het is waar. Niet alleen het oude gedeelte is prachtig, het nieuwe deel, onder meer aan de kant van de Kievitwijk zorgt voor modern comfort.

Bijvoorbeeld voor zij die met de fiets uit pendelen gaan. Daartoe is een moderne ondergrondse fietsenstalling aangelegd. Te bereiken via een uit trappen en fietsgoot bestaande talud.

De architect heeft er wat fraais van gemaakt. Als je in het station staat, zie je dat de fietsingang een zwevende constructie is. De parking zelf is ruim en vaak onderbezet. Jammer dat de architect niet op voorhand even de moeite heeft genomen om te bestuderen wat een fiets juist is.

De fietsgoot is aan beide kanten zo dicht tegen de rand (glas aan de ene, beton aan de andere kant) gelegd dat je onmogelijk je fiets loodrecht kan houden. Fietsen zijn doorgaans voorzien van een stuur maar dat stond duidelijk niet in de technische fiche.

Gedeeltelijk door de constructie van de trap, gedeeltelijk door het noodzakelijk in een hoek van 15° houden van de fiets botst de gemiddelde pedaal wel eens tegen de trappen en vervolgens knoerthard tegen je schenen. Uiteraard kon men het daarbij niet laten.

Uit veiligheidsoverwegingen is het voorzien dat er een poort gesloten kan worden voor het betreden van de helling die toegang geeft tot de fietsenstalling. Niet dat het lage ding des nachts iemand zou tegenhouden als je zelfs maar een beetje zou willen maar bij ijzel kan je beter voorkomen dan genezen.

Doch, het poortje zelf (inmiddels verwijderd) en het ophangsysteem daarvoor zijn aan de binnenkant van de glazen wand waar je je langs probeert te wurmen gemonteerd. Lege fietstassen komen daar niet langs. Niet. Onmogelijk. FIets uit de goot en de laatste drie trappen zo maar op dus.

Dagelijks hé gasten, omdat die snul van een architect met een dikke BMW rijdt en nog nooit een fiets heeft mogen aanschouwen. Het is toch waar zeker? Hoe moeilijk kan het zijn?

4 Comments

  1. Over (overbevolkte) de stalling aan de voorzijde:
    De eerste keer had ik niet gezien dat het om een trap ging. Ik dacht dat het een zachte helling was en was er bijna afgefietst. Dan maar met de fiets door zo’n stom gootje. Overigens eerst alle voetgangers op het fietspad moeten trotseren (andere discussie).

    De volgende keren heb ik besloten om een 50-tal meters verder te fietsen, en de roltrap naar beneden te nemen. Veeel gemakkelijker: afstappen, fiets erop, remmen dicht, evt stuur dwars zetten en klaar. Naar boven moet wordt het zware werk dan in jouw plaats gedaan.
    Heb ik al mensen raar zien kijken? Ja, en dan?
    Vwala, een nuffige fip.

  2. Architecten ontwerpen volgens mij zelden met de ‘gebruiker’ in het achterhoofd… In hun hoofden is er niets leuker dan een gebouw te ontwerpen waarmee je hoog scoort in de architectuur magazines (dwell etc) , en er tegelijkertijd voor te zorgen dat de bewoner/gebruiker zich jarenlang aan dit soort ‘praktische details’ kan ergeren. Anderzijds, de verantwoordelijkheid ligt hier volgens mij ook deels bij de opdrachtgever / aanbesteder.

  3. nope, tis die dikke BMW en de portie wereldvreemdheid die ermee gepaard gaat. Dat en het feit dat er waarschijnlijk geen inspraakmoment geweest is, of als dat er wel was die inspraak en goede tips niet bekeken geweest zijn. Ik denk dat een goed begaanbare fietsenhelling WEL in de boekskes was gekomen, want ze zijn heeeel zeldzaam.

  4. Dat ze de moeite niet doen om de méést gebruiksvriendelijke oplossing te zoeken, tot daar aan toe. Maar dit gaat verder, dit is dingen ontwerpen die gewoon niet bruikbaar zijn. Voor mij mag dit gerust in de categorie ‘zware beroepsfout’.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.