Je kan geen cultuur importeren maar je kan er wel aan werken

Laatst werd ik geïnterviewd door de v@kb0nd. Het ging over werken en jongeren en hoe ik dat zo een beetje zie en wat ik zo vind van de vakbond en wat ik zo vind van werkgevers en hun organisaties en wat ik dacht over de werk-privébalans en hoe dat voor mij zit. Het artikel moet nog verschijnen maar dit weekend hoorde ik op de BBC een discussieprogramma van het type we zetten er ons eens een uur voor en we praten er eens over.

Blijken ze in het Verenigd Koninkrijk zowat met hetzelfde probleem te zitten als hier. Een pak dagen waarop er niet of minder wordt gewerkt omdat deze of gene vakbond, actievereniging of woede het beu is en er het blok op legt. Over het zeekanaal dat Noordzee heet, kijken ze dan naar Duitsland.

In Duitsland zijn ze al tot het besef gekomen, zo klonk het in die podcast dat vakbonden en werkgevers aan dezelfde kant staan. Die van werk namelijk. Werk als tegenstelling van geen werk. In de podcast werd een voorbeeld gegeven van een bank met afdelingen in Duitsland en het VK. Bij de oosterburen is geen man moeten vertrekken, bij de Britten is één job op vijf geschrapt.

Hoe ze dat doen bij de Duitsers? Met systemen van tijdelijke werkloosheid en met inspraak van de werknemers en werkgevers en dan gaan mensen tijdelijk wat minder werken en dan past de staat wat bij en dan past het bedrijf wat bij en dan houdt dat bedrijf zijn werknemers die de job kennen en de mensen die werk hebben wat ze graag doen kunnen dat blijven doen. #winning denk ik dan. Moeten wij ook hebben.

Alleen blijft daar het probleem van het importeren van een idee. Het kopiëren van een idee eigenlijk en dat dat niet zomaar werkt. Net zoals een bedrijf dat vastgeroest is geneigd is te kijken naar een concurrent die het wel doet en dan denkt dat hetzelfde doen tot succes zal leiden. Knap vergetend dat het te kopiëren bedrijf al jaren zo draait en dat het nog voor de copycat zijn implementatie heeft gedaan, dat bedrijf alweer twee stappen verder staat. You can import an idea but you cannot import a culture.

Aan een cultuur kan je echter werken en ik denk dat veel jonge mensen daar klaar voor zijn en ik denk dat veel nieuwe bedrijven daar ook klaar voor zijn, dat we niet meer gaan denken vanuit werkgever en werknemer en dat we niet meer gaan denken van iedereen langer werken behalve ik want ik heb een zware job en als ik 50 ben kan ik me toch zeker de moeite niet meer getroosten om een computerprogramma te leren want die jonge gasten zijn daarmee opgegroeid en ik niet.

En we moeten stoppen met zagen. Zagen over de overheid waar we belastingen aan betalen en stoppen met zagen over werkgevers die ons verkeerd behandelen en stoppen met zagen over de spoorwegen. Waarom de energie die we daar met z’n allen en dagelijks aan opstoken gebruiken om iets positief te doen.

Ergens begint het met trots denk ik. Waar ik nu werk zijn we trots op wat we doen. Eigenlijk wordt er bij ons niet over het werk gezaagd. Ja, er zijn momenten dat het allemaal wat veel is en ja er zijn collega’s die al eens een mindere dag hebben en ja de baas… ah nee, die zit ook op internet, juist.

Nee serieus. Volgens mij zouden meer werknemers dat moeten hebben. Trots voor wat ze doen en voor wie ze werken en als de werkgever dat niet kan smaken, dan moet die maar op zoek naar een ander. Als het niet werkt, dan werkt het niet. Volgens mij moeten meer werkgevers of ondernemers dat doen. Ja de staat plukt je kaal en ja er is papierwerk maar verlies je niet nog meer door met je neus aan de klaagmuur te staan en te hopen op verlossing?

5 Comments

  1. Deze ochtend hadden wij een ontbijt met de collega’s en vroeg ik aan één van hen: “en, hebt gij zotte ideëen voor hier?” maar die mens kwam niet direct op iets en toen vroeg ik het aan de collega naast hem. Van het één kwam het ander en toen zei ik: “Weet ge wat er hier mankeert? Wij zijn niet trots op wat we doen, dat mankeert hier.” Great minds, Jan, gij en ik!

    Ergens heeft het te maken met het veelvoorkomend onbesef van “the importance of beauty in absolutely everything” en dat daar geen tijd voor wordt gemaakt, om dingen móói te maken. (En “mooi” mag/dien je ruim bekijken.)

  2. Jan

    Je hebt een punt, het begin van alle success (werkgevers, werknemers etc) is stoppen met zagen.

    Ik (1 van de gelukkige) ben ondernemer sinds kind. Ik heb geprobeerd te werken voor een bedrijf, klein en groot. Het paste niet in mijn levensvisie. Ik klaagde niet, ik belsiste om te vertrekken en iets te zoeken dat mij wel past.

    Iets wat ik geleerd heb, is dat zagen, zoals jij het omschrijft een belemmerde factor is. Door beslissingen in eigen hand te nemen heb ik bereikt waar ik nu sta.

    Hetzelfde geld voor één van mijn beste vrienden, zij heeft besloten niet dezelfde weg op te gaan als ik, zij werkt voor de overheid en ja ze is even gelukkig.

    Stop met zagen en neem beslissingen.

  3. Het Duitse model komt in België ook al voor. Tijdens de crisis was ik bij mijn vorige werkgever één dag per week werkloos. Daardoor zouden er uiteindelijk minder ontslagen vallen.

    Geboeid door geluk op de werkvloer, moet je zeker eens ‘The Progress Principle’ lezen. http://www.progressprinciple.com/

    Interessante post!

    Groets
    @CedricVelghe

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.