Lost in transition

Door de stad verplaats ik mij per fiets. Dat stelt me niet alleen in staat om onderweg even een podcast mee te pikken, onderweg zie ik ook meer van de wereld. Dat levert inspiratie op. Gesprekken ook. Eerst echter: terug in de tijd.

We schrijven 2001. De herexamens van ondergetekende zijn goed gegaan en ik sta, samen met twee vrienden op een kruispunt in Cork, Ierland. We nemen een kaart ter hand want we zoeken de weg. Saint Patrick’s Street, de kathedraal of misschien een pub. Een man, we noemen hem de local, houdt de haastige pas in en vraagt of hij ons kan helpen. Dat kon. Toen daar, op dat moment. Want wij, wij waren met drie en wij waren in meerdere opzichten de weg kwijt.

Wij kwamen uit Ierland terug met grote en kleine verhalen. Wij haalden later ons diploma. Ik kreeg ruzie met één van mijn vrienden. Ik hoor de andere veel te weinig. Wij vertellen allemaal nog het verhaal van hoe ons de weg werd gewezen. Zomaar zonder vragen.

Wij kregen het beeld van de beleefde Ier. Daar op die straathoek. Eén persoon maakte een verschil. Dat is wat ik vandaag ook doe. Elke verloren toerist, elk groepje voor-het-eerst-in-Antwerpen shoppende jongedames. Kaart al in de hand of alleen vraagtekens in de ogen, ik stop mijn fiets, ik informeer. Of ik kan helpen. Dat kan meestal.

Binnenkort zie je geen kaarten meer. Binnenkort gaan we op stap met tomtom en garmin, met mio en google maps. Ik neem me voor om elkeen die stilstaat op een hoek aan te spreken om te vragen of hij toevallig de weg zoekt. Is het niet in de buurt, dan misschien in zijn mail of leven. Iedereen is wel ergens de weg kwijt.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.