Muziek door mijn eeuwen heen (1): No good (start the dance) – The prodigy

Juist ja. Er staat (1). Dat duidt op een blogreeks. Ik ben slecht in blogreeksen. Zo van elke week zus of elke week zo. Ik doe daar niet aan. Dat is voor mensen met meer karakter en zelfopoffering.

Muziek? Seurinck, wat ga je nu doen? Jij doet nooit iets met muziek. Edoch. Vaker dan niet luister ik muziek op het werk. Voor concentratieredenen enzo.

(1) dus. Ik beloof niets.

Er staat ‘muziek door mijn eeuwen heen’, die titel is eerlijk geleend bij Herman Brusselmans de jongere. Het is een audioboek. Ik hoorde het ooit. Ik zou het opnieuw luisteren. Als dat niet van invloed zou zijn op deze reeks die nu dus officieel bestaat uit één deel en het onderwerp ‘No good (start the dance) – The Prodigy’ behandelt.

No Good maakte deel uit van de eerste verzamelaar die ik kocht. Top Hits 94 Volume 4. Het was een rotslechte verzamelaar als ik het zo achteraf bekijk en No Good was zowat het enige nummer dat ik na twee weken nog speelde. Ik was twaalf.

Het kopen van een CD was toen heel wat. Het kopen van een CD is opnieuw heel wat. Ik deed het laatst nog een keer met een collectie pianowerk van Satie. Muziek die we cadeau deden aan de crèche ter gelegenheid van de eerste verjaardag van Juul.

No Good blinkt niet uit in diepgravende teksten maar qua energie zit het wel snor. Het is zo’n nummer om het stof eens uit je boxen te blazen. Het is een nummer om op uit te gaan of zo’n nummer waarvan je blij bent dat een DJ op een trouwfeest het op de verzamelaar Top Hits Volume 4 uit 1994 terugvindt. Het zal het beste nummer van de avond zijn.

Later kocht ik de albums van The Prodigy. Experience, Music for The Jilted Generation en Fat of the land. Daarna hield The Prodigy voor mij op te bestaan. Sommige groepen vinden zichzelf opnieuw uit, andere blijven bestaan en bereiken nooit nog het succes dat ze daarvoor hadden. The Prodigy hoort bij de laatste.

Andere hits van hen kon ik ook smaken. Ook minder bekende nummers zoals Diesel Power en Speedway, Charly en Mindfields brengen mij terug naar lang geleden.

2 Comments

  1. Break and enter blijft toch wel een onwaarschijnlijk goed nummer. Maar na Fat of the Land was het beste er wel af. Zeker het gedrocht Always outnumbered was om snel te vergeten. De nieuwste is niet slecht maar hun vroegere niveau halen ze zeker niet meer. Jammer!

  2. Funny. Ook ik ontdekte min of meer the prodigy op diezelfde Top Hits verzamelaar en kocht daarna dezelfde albums en vond er ook de latere albums minder goed. Ik heb die tophits nog liggen trouwens, tis ne groenen :-))

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.