Niemand zei op de trein

Het gebeurt me vaker dan ik zelf zou willen. Dat ik zeg ‘iemand zei op twitter’. Want mensen zeggen veel op twitter en ik soms, vaker dan ik zelf zou willen, lees ik dat ook. Dan sta ik voor de klas en dan zeg ik: ‘iemand op twitter had daar een interessante mening over en die ging zo’.

Twitter komt daarmee in de categorie van krant en televisie, hoewel ik twitter als veel persoonlijker ervaar. Want de mensen van twitter, dat zijn voor mij vaak mensen die ik in het echte leven heb leren kennen. De mensen van twunch en twoooze, van geek dinner en barcamp. Die psychologische filter waar ik het eerder over had.

Nu ben ik nogal van bronvermeldingen en van whatever happens on twitter, stays on twitter want contexen, daar valt niet aan te rommelen. Maar het gaat in het echte leven net zoals op twitter, iemand zegt wat grappig en je lacht, iemand zegt wat serieus, iemand geeft raad. Een vraag. Een antwoord. Een idee waar je zelf niet op was gekomen. Een boude uitspraak.

Dan sta je daar, onder het afwassen. Daar zit je dan op café. Dan sta je voor de klas en dan zeg je: weet je, dit heb ik niet uitgevonden maar ik heb dat gelezen, dan zeg je: ‘iemand zei op twitter’. Soms te vaak.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.