Over bloggers, PR en deontologie

Wij bloggers, wij doen wel eens wat. We gaan rijden in auto’s, wij geven onze mening over telefoontoestellen, wij beleven dingen. Wij genereren inkomsten via advertenties. Wij betalen rekeningen voor domeinen. Wij doen research en steken energie en denkwerk in onze blogs. Wij gooien ons leven en denken online. Of niet.

Geloof het of niet maar ik heb het daar moeilijk mee. Niet met dat denkwerk en die energie, niet met dat leven online. Daar kies je voor. Ik denk na over de relatie die wij bloggers hebben met onze vrienden van de PR.

Soms komt er al eens een vraag in mijn mailbox met de vraag om ergens iets positief over te schrijven. Om iets te pluggen. Een enkeling heeft er geld voor over. Ik moet me inhouden om niet net het omgekeerde te doen, die mens voor schut te zetten op twitter of iets anders. Ik doe dat niet, ik ga ervan uit dat het een eenmalige vergissing is en stuur een net mailtje terug.

Echte professionals, de grote klassieke PR-bureaus en de gespecialiseerde, zoals Talking Heads en Enchanté, zal je daarop niet betrappen.Toestel testen Jan? Graag. Maar ik wil mijn eigen mening schrijven. Geen probleem. Eigenlijk hoef je dat niet te vragen.

Maar de grens is dun en waar ligt de lijn? Eigenlijk hoor ik er geen probleem mee te hebben. Maar ik weet. Bloggers hebben momentum. Een aantal indicatoren wijzen erop dat ik momenteel momentum heb.

Wij bloggers zijn inwisselbaar. Vandaag ben jij het, morgen is het iemand anders. Je moet daar niet gek over doen. De ene dag is je inbox leeg, de volgende week kan je niet volgen en moet je neen zeggen tegen zowat alles. Wat als je iets écht slecht vindt, je boort het in de grond en daarna? Nooit nog wat van die producent? De zwarte lijst van het bureau?

Ooit deed ik mijn thesis over sportjournalistiek. Sommigen beweren dat sportjournalisten geen echte journalisten zijn. De grens met het fandom is te dun. Bij bloggers ligt dat niet gek anders. Wij hebben content nodig en niets dat vlotter schrijft dan een bericht wat je in de schoot wordt geworpen. Het persbericht dat op mijn digitale bureau verschijnt, lees ik later op andere blogs. Op krantensites ook. Daar niet van.

Misschien moeten we daar allemaal samen eens over nadenken. Bloggers en PR maar ook journalisten in bepaalde sectoren. De grenzen met PR. Waar leggen we die? Moeten we vermelden dat we een bericht schrijven naar aanleiding van een persbericht. Moeten we verduidelijken waarom we dat belangrijk genoeg vinden?

Misschien moeten we daar niet te hard over nadenken en gewoon voortdoen zoals we bezig zijn. Misschien moeten we onszelf niet onderschatten en de lezer ook niet.

10 Comments

  1. Ik denk dat bloggers niet bestaan. Als groep. Er zijn er van allerlei soorten, evenveel als er mensen zijn die bloggen. En dat je dus ook nooit een “PR-gedragscode” voor de groep kunt afspreken. De modeblog/techblog bestaat niet zonder PR, een poëzieblog bestaat niet mét PR, en alles daartussen.

    De macht is aan de lezer. Die trekt de lijn over hoeveel PR-geïnspireerde posts hij kan verdragen.

    Voor mijn blogdink ligt de lijn op “Kan ik er iets mee?”. Als ik PR-input kan gebruiken in iets waar ik toch al iets over wilde schrijven en/of als de input me op een idee voor een schappelijke post brengt, dan is het voor mij OK.

    1. Ik ben niet zozeer voorstander van een gedragscode als wel een grondige introspectie. Regels opleggen is haast niet te doen inderdaad.

      Jij gaat daar inderdaad vlot en los mee om maar als ik zie hoe gretig sommigen een PR-boodschap overnemen zonder meerwaarde, durf ik daar wel eens aanstoot aan nemen.

      Jouw aanpak is vergelijkbaar met de mijne, al ga ik wat droger om met content hier.

  2. Voor onze blog ligt de lijn op “heb ik het gevoel dat ik er mijn broek voor af steek” (om een beroemde gentse blogger maar te citeren).
    Gratis schrijven doe ik nooit als het mij niet erg interesseert. Betaling in nature is ook een betaling.
    Betaald schrijven doen we wel als het voldoende opbrengt, en wij de toon van de post kunnen bepalen. Wij zijn creatief genoeg om over vanalles te schrijven en toch onze eigen identiteit niet te verliezen.
    En als we niet weten wat we ermee aanmoeten, maar we worden toch deftig betaald, dan verzinnen we wel iets dat er rakelings mee te maken heeft.
    En ja, wij vermelden dat het een gesponsorde post is.

  3. Dit is een mooi debat dat je lanceert.

    Als PR mens, contacteer ik elke dag journalisten en bloggers om met hen informatie over producten/diensten te delen.
    Zal ik blij zijn als ze deze info publiceren ? Natuurlijk!
    Is het probleem als ze niks er mee doen ? Absoluut niet.

    Wij, journalisten, bloggers, PR mensen, zijn geinteresseerd in content. En content en nieuwswaardigheid moet altijd onze toegevoegde waarde zijn en blijven.

    Hoe meer PR mensen en journalisten / bloggers relevante content doorbrengen, hoe meer ze geloofwaardig zullen zijn.

    Dus iedereen heeft eigenlijk belang bij voor nieuwswaardigheid en relevantie te zoeken om de relatie / band met zijn lezers / contacten onder te houden.

    Dit is mijn deontologie.

  4. Ik herinner me een hele tijd terug een bloggerbijeenkomst van een bekend GSM merk. Een van de eersten bijeenkomsten die ik me kan herinneren met een commercieel insteek. Buiten wat presentaties en drankjes was er ook een klein debat om te polsen wat bloggers verwachtten van de PR. Velen zeiden nuttige dingen, maar een persoon achter een ‘blog’ die niet meer is (hint: there be tits) draaide heel het gesprek om. Kort samengevat zei hij: “geef me geld en ik zeg dat het de beste telefoon is die er is. Ik schat dat 10% het nog gelooft ook en het dus koopt”. De andere bloggers deden er toen niet veel meer toe, vrees ik.

    Het is goed dat je breder denkt en ook journalisten erbij betrekt. Zoals Houbi al aangaf begint het moeilijk te worden een lijn te trekken.

  5. Inderdaad een belangrijk iets om zelf als blogger even over na te denken.

    Als ik door Sony voor hun blogevent wordt uitgenodigd, dan moeten ze niet verwachten dat ik enkel lofzangen ga bloggen hierover en de grote spelers weten dit ook.

    Ook als amateursporter is het gemakkelijk om jezelf te gaan verbinden aan een bepaalde winkel (zeer frequente zaak in mijn windsurfwereldje). Voor een bepaalde korting ga je dan surfen met merk x van deze winkel en zorg je voor promo. Een lastige zaak, daar ik zelf graag zelf zaken vergelijk, test en ervaar, dus dat was voor mij ook de boodschap om me niet als “teamrider” aan 1 bepaalde winkel te verbinden.

  6. De vraag is simpeler, denk ik.

    Ben je een hoer of ben je je zelf?

    Voor sommigen valt dit samen en is die vraag dus irrelevant. Maar ze is wel van belang voor de meerderheid die liever een minder oud beroep uitoefent. Zeg je eerlijk, spontaan en recht uit je hart “Ik hou van jou (of van merk X).” of doe je dat vanwege een ander meer tactisch voordeel? Zoals 10% van het geld.

    Die keuze lijkt vrij, maar heeft dure consequenties. Vertrouwen komt te voet, maar vertrekt te paard. Een reputatie op basis van jouw betrouwbare integere oordeel kan in een dag wegsmelten onder verdenking van andere belangen die een eerlijk onafhankelijk standpunt overvleugelen.
    Je vrije mening (als blogger bijvoorbeeld) is wat je onderscheidt van je PR-vrienden. Juist die onafhankelijkheid is je marktwaarde. Onbetaalbaar goed!
    Ik zou dus niet bukken, al leggen ze een miljoen op tafel. (Been there, done that…) En jij?

    1. Mijn mening is niet te koop. Klaar. Waar ik het moeilijker mee heb is niet roepen: jij daar, ja jij, jij doet dit gewoon voor centen, imago of andere. En jij zou beter moeten weten.

    2. Harry,
      Als iemand mij 100 euro geeft om een artikel te schrijven met mijn eigen mening in, dan voel ik dat absoluut niet als hoererij, maar als mooie betaling voor mijn copywritingwerk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.