Rijden

Meestal begeef ik me niet met de wagen op de weg doch gebruik ik het openbaar vervoer of spierkracht. Van de keren dat ik per wagen doorheen vooral het Vlaamse land cruise kan ik op die manier des te meer genieten. Samen met mijn medeweggebruikers amuseer ik mij een ofje.

Wat zeg ik? Mijn medeweggebruikers zijn een reden op zich om gebruik te maken van het prachtige en goed onderhouden wegennet waarover ons land beschikt.

Neem nu de tweedebaanvakrijders. Zij wijzen mij op de spaarzaamheid van ons volk. Zij rijden daartoe op de tweede van drie baanvakken aan 115,3 kilometer per uur. Ik verplaats mij van vak één naar drie in een vloeiende beweging en ga terug naar vak één. Vriendelijk zwaai ik naar hen en vraag of het niet stoort dat ik even langs links inhaal.

Rechts van de tweedebaanvakrijder vinden we de vrachtwagenchauffeur. Zijn doel is de tweedebaanvakrijder van zijn plaats te verdrijven. Hij doet dit door in het kielzog van een concurrent vaart te maken en vervolgens aan 91,2 per uur zijn collega die slechts 90,8 per uur haalt, in te halen.

Ook hou ik erg van SUV-rijders. Deze mensensoort rijdt, het liefst aan 150 en dus links van de tweedebaanvakrijder, de wereld naar de knoppen in een auto die nergens past. Niet in het veld, niet op de weg. Maar wel haast altijd. Op zoek naar een plaats in de wereld.

Andere genietenswaardige medegebruikers van de weg zijn de mensen met halogeen koplampen en zij die menen coolheidspunten te kunnen verdienen door zo dicht te rijden dat ze de kleine lettertjes van mijn verzekeringspapieren kunnen lezen. Ook oudere wegdeelnemers en rijscholen vormen lichtpuntjes langs de grijze weg die ik moet afleggen.

Het decor, gevormd door het zwart van het asfalt en het groengrijs van middenbermen, wordt vrij ingekleurd met affiches die moeten aanzetten tot verkeersveilig gedrag of het niet gebruiken van de wagen. Dat laatste is triestig want dat verprutst de hele experience die een autorit zou kunnen zijn. Kleurrijk zijn ze dan weer wel, de boodschap nemen we er maar bij.

In dit verplaatsingsspel ben ik de speelbal. Met mijn kleine wagentje (bekend van teevee) reis ik van oost naar west en terug. Ik rijd 127,3 per uur. Op die manier vermijd ik boetes en verplaats ik mij zo efficiënt mogelijk binnen de grenzen van het door de politie meetbare.

Ongetwijfeld erger ik mensen. Ik observeer het verhaal en speel mee.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.