Rucola

Eén à twee maal per week koop ik een broodje. Stukje stokbrood. Sneetje kaas. Wat sla en een komkommer, een eitje, wat wortel en een klieder mayo. Dat is dan € 2,50 m’neer. Dat was vroeger.

Toen bedacht ik dat een broodjeszaak een goudmijn is van goedkope ingrediënten, een oven, een koeltoog en een glimlach. Dat laatste onderscheidt de goeie broodjeszaak van de slechte.

Daarom heb ik mijn theorie ontwikkeld. Steeds weer kies ik voor een premium broodje. Je kent het slag. Geitenkaas. Mozzarella. Zongedroogde tomaten. Nootje hier, honinkje daar. Plakje brie. Rucola toe. Dat alles voor de luttele meerprijs van 50 cent.

Het gevoel van de speciale broodjeslijst of de specialiteiten te kiezen geeft me een lichte tinteling van decadentie op een gewone werkdag. Op die manier krijg ik ook het idee het kapitalisme heel even een kloot af te trekken, een gevoel dat ik als niet onprettig ervaar.

Maar onkruid vergaat niet en het kapitalisme heeft mij zo mogelijk nog steviger bij m’n lurven. Nog voor ik het in de smiezen heb is mijn ciabatta met pseudoitaliaanse naam in de papieren wikkel gedaan en dan kom ik terug op mijn werk en dan is er sla op mijn broodje.

Nu ben ik redelijk toegeeflijk en ben ik zelfs bereid mijn zorgvuldig gemaakte keuze te wijzigen als blijkt dat de rucola op is. Dat alles met de hete adem van de hongerigen in mijn hals.

Maar laat één ding duidelijk zijn: rucola is notensla is raketsla. Rucola is geen kropsla en ook geen cressonette want dat is tuinkers en dat smaakt ook goed af maar dat is niet hetzelfde.

4 Comments

  1. Als ik een broodje bestel, krijg ik 9/10 iets anders op mijn broodje dan aangegeven.
    De Panos spant hierin de kroon, maar ook andere broodjeszaken moeten niet onderdoen. Zeer vervelend, en je ziet het ook niet, want je kijkt even naar een binnenkomende klant, of een lekker taartje dat ligt te lonken en je weet al niet meer wat er op jouw broodje ligt.

  2. Als je even extra-muros wil/kan gaan kan ik ten zeerste het Roodkapje aanbevelen. (Herentalsebaan 102 ofzo).
    De broodjes zelf (gebakken deeg dus) zijn lekker. Vriendelijke mens, rijkelijk belegd en een normale prijs voor wat je er voor in de plaats krijgt.

    Te mijden voor mij is “De kleine Matthias” op een paar plaatsen in de stad. Kleine broodjes voor een maxi-prijs, maar wel decadente ingrediënten als je dat leuk vindt.

  3. Pingback: ★ No guilty pleasures | Wijvenblogs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.