Categorieën
Uncategorized

Schaatsen of de ondraaglijke saaiheid van televisiesport

Schaatsen is het wielrennen van de winter. Veldrijden dan? Of zesdaagses? Circussen. Sporttheater. Niets mis mee hoor. Lastig om doen. Respect. Eindeloos. Voor zij die door veld en over baan vlammen. Meer spektakel dan sport. Superslomo’s toe.

Doe mij maar schaatsen. Sprint of lange afstand. Allround nog het liefst. Twee aan twee vliegen, lopen, zwalpen, leiden en lijden over 400 meter ijs. Tot 25 rondes lang. Schaatsen tegen de tegenstander. De klok. De andere ritten. Jezelf.

Televisiekijkers zijn verwend. Ik kan het weten want ik heb mijn thesis over het onderwerp geschreven. Voor televisie wordt de sport aangepast. Vier dagen durende Test Matches in het cricket hebben plaats gemaakt voor het snellere One Day Cricket. Meer scores op beperktere tijd.

Dichter bij huis zijn de playoffs in het voetbal een toegift. En de buitenspelregel. In het basket mag een aanval maximaal 30 seconden in beslag nemen. Allemaal voorbeelden die de sport meer spektakelwaarde moeten of moesten geven.

Schaatsen is, net als wielrennen, schaken voor gevorderden. Al zeker allround schaatsen. De langeafstandsspecialisten verliezen enkele seconden op de 500 en de 1000 meter die ze daarna met vele seconden moeten vergoeden over de lange afstanden. Dan wordt het werken voor de sprinters.

Schaatsen is de schijnbaar ondraaglijke saaiheid van de televisiesport. Omdat niets ooit eens echt schokschoudert. Omdat alles mooi lijkt in die strakke pakken. Omdat een ronde na de versnelling de instorting kan volgen. Omdat een verloren afstand nog geen verloren weekend hoeft te betekenen.

Snelschaatsen is de mooiste wintersport ter wereld. Ik ben een sportief migrant.

3 reacties op “Schaatsen of de ondraaglijke saaiheid van televisiesport”

De buitenspelregel bij het voetbal een toegift aan de televisie? Straf, dat ze daar in 1856 (de oudst bekende versie van de ‘Cambridge Rules’, die in regel 9 buitenspel regelt) al rekening mee hielden.

Wel is er in 1990 een aanpassing geweest, waarbij het voortaan geen buitenspel meer is wanneer de spelers op gelijke hoogte staan. Voordien moest de aanvaller verder van het doel staan dan de verdediger, sindsdien mogen ze op een lijn staan. Die wijziging was inderdaad bedoeld om aanvallend voetbal te stimuleren, maar het is betwistbaar of dat een maatregel voor de televisie was of voor de attractiviteit van de voetbalsport in het algemeen. Een vergelijkbare maatregel die aanvallend spel moet bevorderen, drie punten voor een overwinning in plaats van twee, heeft namelijk geen enkel voordeel voor de televisiekijker.

Stop the presses! Er staat een fout in mijn thesis 😉

Nee serieus, ik heb dat ergens zo gelezen maar jouw kennis van het voetbal lijkt me net iets groter. Dat de driepuntenregel geen voordelen heeft voor de televisiekijker wil ik dan weer wel betwisten. Het publiek (zeker het samenvattingspubliek) wil doelpunten zien. Een 0-0 is voor het televisiepubliek vaak niet interessant hoewel het voor een liefhebber ook mooi kan zijn.

Ah, maar dat is ook omdat door de steeds groeiende commerciële belangen (inclusief die verdraaide televisie) het voetbal steeds behoudender en verdedigender is geworden. Aanvallende maatregelen zijn nodig om te voorkomen dat iedere match in 0-0 of 1-0 eindigt. Ook voor de liefhebber in het stadion is dat niet altijd fijn. Sterker nog, na de discussies over electronische hulpmiddelen wou je ook kunnen bezeren dat voetbal een sport is die niet met z’n tijd meegaat.

Maar goed, deze post ging over schaatsen. Daar heb ik dan helaas weer niets over te zeggen. Ik ben de enige Nederlander die daar niet van houdt. 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.