Twitter en customer relations 2.0

Schrok ik me even een hoedje zeg. Thuisgekomen. Tandenborstel klaargemaakt. Borstel. Water. Achteraan knijpen Jan. Wat een dag. Rust nu. Achteraan knijpen. Telefoon. Heel hard. Onbekend nummer. Nee. Dat document wil ik vanavond niet meer aanpassen. Wat er staat, staat er goed en ik kan schrijven. Met Jan.

De klantendienst van Telenet. Ik herhaal. De klantendienst van Telenet. Laat me dit even duidelijk stellen. Iemand in loondienst bij Telenet belde mij. Die van de televisie en het internet. Heb ik met die laatste kabelherschikking een eindeloze lus in het internet gelegd?

Of het gelukt was zaterdagavond met die opname van Sherlock Holmes? Een steen valt met een valversnelling van negen komma éénentachtig meter per seconde tot de tweede dwars door het plafond naast mij neer.

Want ik was te laat geweest en het was zaterdagavond en we hadden er wel zin in zo, een avondje gezellig niets. Zoals dat gaat als ik te laat ben met iets vraag ik raad. Of ik dat nog op één of andere manier kon inhalen. Niet dus. Too bad. Bleken mijn lief en ik het al gezien te hebben maar dat wisten we op moment van vragen nog niet.

Maar dat telefoontje dus. Zegt die mens tegen mij: je weet dat er een hele reeks start en dat je die reeks met zus en zo’n knop ineens helemaal kunt programmeren? Die dingen weet ik. Ik studeer mij de pleuris om het aantal kliks en het aantal knopjes dat ik moet aan- of uitschakelen te beperken. Echt waar. Ik programmeer alles via mijn laptop omdat die sneller is dan de digicorder.

Dat hij me nog een prettige avond wenste dan. Ik was totaal verbouwereerd. Ik weet nog steeds niet wat ik ervan moet denken. Was dit de klantendienst 2.0? Werd ik zo behandeld omdat ik een blog heb en nogal wat volgers op twitter? Kan ik die mens vragen om telkens als er schaatsen of fietsen op televisie is mijn digicorder te programmeren?

4 Comments

  1. Jan,

    Ik heb hetzelfde een tijdje terug meegemaakt.

    In een twitterreactie op de teet van persoon X toch even een minder goed woord laten vallen over bedrijf Y zijn diensten. Daarop tweette bedrijf Y met de vraag wat mijn probleem was…

    Zo gezegd zo gedaan, ik reageer netjes met een niet al te goede ervaring van hun diensten (en die alles in de public timeline). Nog geen minuut later (‘letterlijk’!) rinkelde de kantoortelefoon, het was voor mij, ja, firma Y…

    U moet weten, het bedrijf waarvoor ik werk staat niet in mijn Twitter biografie. Ik schrok me dus wel een hoedje. Het is een tweesnijdend zwaard, enerzijds mag je blij zijn dat men je reactie oppikt. Anderzijds schrikt het je terug om zomaar even snel je mening te Twitteren.

    Sindsdien denk ik toch 2x na voor ik mijn ongezouten mening geef.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.