Categorieën
Uncategorized

Waarom ik tegen crossposten ben (en het zelf ook doe)

Waarin ik een mening over het crossposten van content op sociale netwerken uit de doeken doe.

Een van de hot topics dezer dagen op Google+ is het zogenaamde crossposten. Het (letterlijk) overnemen van content van het ene (sociale) medium naar het andere. Want trop is teveel en nog een nieuw netwerk waar je dingen op moet zetten, dat is teveel voor menig Corneel.

Dan wordt er naar manieren gezocht om het leven makkelijker te maken. Het eigen leven. Een desktopprogramma waar alles in een kan, een online dienst, een browserplugin. Want tijd is heilig. Onze tijd is heilig. Van alles is er genoeg maar niet van tijd.

Daar wringt het crosspostschoentje. Terwijl we zo bekommerd zitten te doen om onze tijd, vergooien we de tijd van anderen. Veel anderen soms. Een tweet lezen valt nauwelijks in tijd uit te drukken. Een fractie. Een blip. Dus mag het. Copy-paste. 2400 keer een halve seconde is wel in tijd uit te drukken.

Terwijl we verontwaardigd zitten te doen over kranten en die het zich wel erg makkelijk maken door de iPad app een doorslagje te maken van hun papieren versies gaan we zelf zitten gooien met onze media. Lezers, of het er nu veel of weinig zijn heilig voor mij.

The content of an new medium is an old medium. Alleen is nog maar de vraag wat hier het medium is. Is dat het sociale netwerk of is dat het internet? Zijn plus en facebook katernen van de grotere internetkrant? Pagina’s misschien of zijn het verschillende kranten?

Maar Jan, jij doet dat toch ook, crossposten? Ik zie jouw blogposts in mijn RSS-lezer, op Twitter, op Google+ en soms al eens op facebook. Klopt. Als het maar even kan probeer ik mijn blogposts gelezen te krijgen. Wel met respect voor het medium en lezers, volgers en vrienden en hun tijd. Dat gaat zo:

– Blog: ik heb veel te vertellen
RSS: had iedereen dat maar, hoefde ik niet te promoten
Twitter: kijk, er is een blogpost of ik heb wat kort te melden of ik heb iets interessant gelezen en ik wil dat jij dat ook leest
Facebook profiel: kijk, een blogpost waar ik me persoonlijk bij betrokken voel of ik wil iets persoonlijk vertellen
Facebook pagina: ligt stil, ik denk na over een strategie
Google+: dit is het onderwerp van mijn nieuwe blogpost, je kan ‘m lezen maar net zogoed meepraten zonder te lezen of ik heb wat interessants te melden waar ik in meer dan 140 karakters over wil discussiëren

Op die manier heb je verschillende discussies via verschillende netwerken. Het is geen perfect systeem en als ik het kan verbeteren, ik zal het niet nalaten. Voor mij is het het minst slechte.

Wat jij?

Flickr Foto Time over Toys in cc gegeven door the|G|

6 reacties op “Waarom ik tegen crossposten ben (en het zelf ook doe)”

Rss is out voor mij. Ik lees je blogposts omdat je ze op Twitter post. Of Google+ (zoals nu). Waarschijnlijk lees ik ze dan niet allemaal, maar dat is niet langer nodig. Als het onderwerp mij aanstaan komt het wel vanzelf tot bij mij.

Ik las je aankondiging van deze blogpost op Twitter. Een super post, ik begrijp je frustratie, maar doe het zelf ook wel eens…

Zelf probeer probeer ik afhankelijk van de content het kanaal te bepalen. Facebook: het is persoonlijk, fun, en vooral (door anderen) al ergens anders gepost (nieuwsitems, blogposts,…) werkgelateerde zaken (hoofdberoep bij Amnesty International) post ik ook wel eens op facebook.

Posts op Twitter weeg ik eerder af. Ik heb twee accounts, een persoonlijke waar ik allerlei dingen op zet die me in het algemeen bezighouden, en eentje gerelateerd aan mijn bijberoep. Op die laatste twitter ik over vertellen, creativiteit en creativiteit. Ik deel daar zeker zoveel ReTweets dan eigen content omdat ik het belangrijk vind om ‘goeie tweets’ te belonen met een retweet.

En google+, ja ik heb een account, maar de tijd zal nog moeten uitwijzen wat we daar op posten…

‘Wauw content’ cross-post ik ook wel eens omdat ik wil dat meer mensen het zien (een beetje ijdel, ja).

Waar ik mij meer aan stoor zijn de ‘dump-posts’ en zeker als die dan nog eens ‘gecross-post’ worden. Via Tweetdeck volg ik wel een aantal organisaties en lokale initiatieven. Er zijn er een paar bij die één keer per dag alle nieuwe artikels op hun site dumpen naar facebook en twitter…. het resultaat is dat ik er quasi geen enkele van lees en scroll naar de mensen die me ‘iets willen vertellen’ ipv ‘de krant willen voorlezen’.

Maar niet al je lezers zitten op al die netwerken. Ik voel geen nood om een Google+ account aan te maken dus moest je enkel daar posten dan zou ik je blog missen. Met cross-posten bereik je veel meer geïnteresseerden, maar nog veel meer ongeïnteresseerden.

Overdaad schaadt en het zou inderdaad beter zijn als posts selectief en manueel gedaan werden zoals jij dat doet. Maar het is voor de publisher veel makkelijker om gewoon automatisch een post overal te laten posten (denk aan dlvr.it).

Ik denk dat we allemaal onszelf wat te belangrijk vinden. We willen er allemaal bovenuit springen in dat oneindig grote internet. Een eigen post lijkt zo veel belangrijker dan de rest van het internet en daarom moet iedereen dat weten en gaan we de link cross-posten. Dat is eerder iets psychologisch en er gaat veel moeten gebeuren vooraleer er een mentaliteitsverandering komt.

Natuurlijk kan dat, maar het is een algemene trend denk ik. Vanzelfsprekend had ik het niet over jou want dan zou je dit artikel niet geschreven hebben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.