Wat mij tegenstaat aan LinkedIn

Vorig weekend was ik op het stichting marketing congres en ik heb -hou u vast- genetwerkt. Enfin. Mijn bescheiden variant daarvan. Ik heb met mensen gesproken voor wie ik potentieel iets kon betekenen. Ik heb mensen gesproken die iets kunnen betekenen voor mij. Ik heb mijn verhaal gedaan, ik heb naar verhalen geluisterd.

Ik heb gezegd dat ik niet zo’n kaartjesverdeler ben maar dat men mij gerust een kaartje mocht geven en dat ik hen dan wel zou weten te vinden. Bij mij zou het makkelijker zijn. Even googelen en je weet wie ik ben, zo vertelde ik.

Een aantal mensen voegde mij toe op LinkedIn. Dat is wat je doet met mensen met wie je genetwerkt hebt, zo neem ik aan. Zelf doe ik dat niet zo. Ik vind LinkedIn niet leuk. Een contact op LinkedIn is voor mij een entry in het dikke telefoonboek van mensen waar ik ooit contact mee heb gehad. Ik vergeet wie u bent. Dat ligt niet aan u. Dat is mijn schuld. Ik sta daarin niet alleen, zo vrees ik voor de professionele profielenboer.

Het is met LinkedIn een beetje zoals met het netwerken zelf, vrees ik. Je praat. Luistert. Kijkt. Ook over de schouder. Op zoek naar een oude bekende of een nieuwe kandidaat om de netwerkdans mee uit te voeren. Dat is geen negatief oordeel. Dat is een communicatiewet. Alles in procedures. Het is de verderzetting van het netwerken die belangrijk zou moeten zijn en die tool zit voor mij niet in Linkedin.

LinkedIn heeft een probleem. Iedereen op de site is een slechte acteur. Mannen en vrouwen in cardboard. Iedereen is succesvol. Iedereen maakt carrière. Bejubeld door ex-collega’s, aanbevolen door de stagementor, een goed woord van de baas die nog steeds achterstallig vakantiegeld moet. Werken. Druk. Alles.

Ja, er zijn groepen waar je wel eens wat kan betekenen voor iemand. Door je eigen ervaringen te delen of een tip te geven. Meestal komt de tip neer op: misschien moet je je die vraag wel eens door google halen en daar wat inspiratie rapen.

Ook op het congres was Muriel. We brachten het congres zij aan zij twitterend door. We kennen elkaar niet echt. We spraken elkaar wel eens via twitter maar als ze niet zat waar ik dacht dat ze zou zitten, ik had haar niet herkend. Wel had ik de indruk dat ik haar kende.

Het is dat wat LinkeIn mist. Je leert mensen kennen als hun beroep. Nu mag dat een groot onderdeel van je identiteit zijn, veel zeggen doet dat niet.

Net zoals het aantal connecties en aanbevelingen er op LinkedIn op enigerlei wijze toe doet. Wie zijn die mensen? Wat is je relatie ermee? Maar bovenal: wie ben jij echt, daar achter dat bordkarton. Jouw professionele merites zien er aardig uit maar heb je ook wel eens tegenslag en wat betekent dat wat jij doet voor de wereld en ben je daar wel gelukkig mee. Dat is wat mij dan interesseert.

Zolang LinkedIn mij dat niet kan vertellen, blijft het een gesloten telefoonboek waar ik nooit écht in ga kijken. Relationships matter, zo laat men mij weten. Heel zeker maar dat moet beter kunnen.

6 Comments

  1. Welke site vind jij dan beter dan LinkedIn om van professionele contacten te weten te komen “wie ze echt zijn”? Facebook wordt quasi niet gebruikt in de zakenwereld. Twitter is nog veel meer bordkarton IMHO.

    Zelfs al biedt LinkedIn niet de dingen die jij opsomt, als up-to-date telefoonboek/CV is de site waardevol.

  2. @Litrik Niet akkoord. Twitter werkt voor mij het beste. Sommige mensen daar zijn inderdaad bordkarton maar dat ligt aan die mensen (en dan weet je ook genoeg) en niet aan het medium.

  3. Terechte blogpost. LinkedIn is voor mij ook een verzamelbak van mensen die ik ooit eens tegen het lijf ben gelopen, maar waarvan ik eigenlijk nog maar half weet hoe ze er uit zien, laat staan wat ze doen.
    LinkedIn mist inderdaad de interactiviteit die je bij andere netwerken wel hebt.

  4. Anderzijds… een goede telefoonboek is ook van levensbelang. Je kan je LinkedIn naadloos laten syncen met je adresboek en dan zitten al die halve bekenden wiens (recent) e-mailadres en telefoonnummer binnen handbereik.
    Mensen gebruiken LinkedIn inderdaad minder als communicatietool als Twitter en meer als etalage. Maar het blijft toch ideaal om je contactgegevens up to date te houden én om geïntroduceerd te raken bij mensen die je nog niet direct hebt ontmoet.
    Ik ben in ieder geval fan geworden na dit te zien op Vimeo.

  5. Jan

    Ik geef je mererdan gelijk over de gelijkenis tussen LinkedIn en het netwerken zelf.
    Het is een dooie boel om met harde wooden te zeggen.

    Ik heb zelf veel genetwerkt, een club gerund… En wat blijkt, ik mist de echte relatie met de persoon.
    Het is een bezigheidstherapie.

    Nu creeer ik mijn eigen netwerk, met ALS resultaat, success :). Zoned regels en met communicate zoals twitter en facebook (ja ik heb heel wat zakkelijke contacten op FB) en vooral telefoon. Het beste network heb je door persoonlijk contact te hebben, buiten avonden, bijeenkomsten, en linkedin

  6. LinkedIn is een tool. Wat jij er mee doet is grotendeels up to you. Ik gebruik het als handig telefoonboek, ik kijk om te zien waar iemand werkt, wat voor bedrijf dat is, hoe actief ze zijn op sociale media en wie we gemeen hebben. Een schat aan informatie, die hoofdzakelijk werkgerelateerd is.

    Ik ben geen fan van de ‘statusupdates’ bij LinkedIn omdat sommigen er hun Twitter aan koppelen. Ik volg u al op Twitter dank u beleefd. De blogkoppeling is misschien net iets relevanter voor mij.

    Maar niets houdt je tegen Facebook als tool de préférence te gebruiken: je kan er een lijst aanmaken ‘professionele contacten’ en kiezen wat je laat zien, of je kan die mensen toelaten in je wereld. It happens, zeker in de marketing/internetsector (althans, ik zie het zo vaak gebruikt worden).

    It’s not the tool that matters but what you do with it.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.