You’re not gonna reach my telephone

Er was eens een Duitser die veel te jong in het parlement kwam te zitten en die wilde weten wat zo’n telefoon en zo’n telefoonmaatschappij over hem te weten kunnen komen. Dus diende hij klacht in tegen Deutsche Telekom om net dat te weten te komen en hij kwam het te weten. Preemptive strike.

35000 keer heeft dat systeem getraceerd waar die mens zich bevond. 35000 datapunten die zowat alles over die mens zijn locatie vastleggen. Hoe snel hij zich voortbeweegt tussen twee punten. Wie hij belt, wie hij berichten verstuurt, welke data zijn telefoon binnenkrijgt, welke er buiten gaat. Leg daarnaast de telefoontjes en de berichten en het dataverkeer en een mens heeft een excelsheet waar je nauwelijks over kan kijken.

Het is een fait divers dat de wereldpers haalt. Het levert een aardige infograph op. Het is deelbaar. Het is nieuws. De New York Times heeft er een mooie titel op gekleefd. Een beetje gegevens. Een lap suggestie. Cellphones track your every move, and you may not even know.

Siddert en beeft hiervan gij allen want dit is 2011 en pricacy is terug van weggeweest. Het is Duitsland bovendien. Land van Stasitrauma’s en daarvoor was er ook nog iets. Dat die 35000 locatiepunten wel eens nodig zouden kunnen zijn voor het correcte verloop van de communicatie, dat lees ik zo gauw niet. Zelfs niet in de wat gespecialiseerdere online pers.

Mij kan het niet zoveel maken dat mijn telefoonmaatschappij vanalles over mij weet. Dat ik wat aftwitter op een maand, dat ik bel met mijn lief, dat ik haar berichten stuur. Dat ik telefoon krijg van collega’s op mijn privénummer (nee, twee telefoons, dat werkt niet voor mij, maar dat is een ander verhaal). Dat ik mij verplaats van Antwerpen naar Brugge en naar Brussel en naar Lier en naar Gent.

Het begint mij wel te dagen dat wie mijn telefoon in handen krijgt en een beetje techneut is, zonder moeite mijn leven kan overnemen. Althans in theorie. Ik zou dat beangstigend moeten vinden denk ik. Dat die persoon kan weten waar ik kom, waar ik plan te komen. Dat die persoon, hoe imaginair ook, perfect kan weten wie ik bel en wanneer. Voicemails beluister ik zelden of nooit dus daar kan die alvast mee aan de slag.

Het is een denkoefening waar ik te weinig bij stilsta misschien. Wij allemaal misschien. Want het komt niet veel voor en je verandert die paswoorden gewoon als het ooit eens gebeurt. Toch? Testje? Zonder naar je GSM te kijken? Van welke diensten kan ik inloggen zonder het paswoord in te moeten geven als ik jouw telefoon in handen heb?

Twee bankkaarten groot, vijftien dik. Daarop staat een mensenleven. Ik sta daar weinig bij stil. Maar goed ook.

6 Comments

  1. Heel interessant. Maar heb jij niet zo’n Desire HD die je vanop afstand kan tracken en uitschakelen?

    1. Ik heb toch maar die lookout (en eens uitgeprobeerd) geïnstalleerd op mijn Android. Als ik het ooit nodig heb activeer ik wel de premium om hem te wissen.

      (en natuurlijk een SIM-lock en zo’n sceen-lock waar je een poepsimpel bewegingkje moet maken om hem te unlocken)

  2. Vamdaar dat je een toegangscode op je telefoon moet instellen. (Nee, de viercijfercode van je SIM volstaat niet want die verdwijnt zodra iemand de SIM verwijdert.)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.